jedyny taki dzień

Jak to na Wybrzeżu bywa... mamy zazwyczaj łagodną zimę...

Kiedy na Południu i w Środkowej Polsce szalały śniegi,
my cieszyliśmy się 20-to cm kołderką....
Chwile temu trochę popadało tego puchu.....
ale jakoś nie oddawał on tego klimatu,
jakiego potrzebuje - kiedy chcę poczuć prawdziwą zimę.

Nie było tych prawdziwych czap....
na drzewach...
nie było czym ulepić bałwana....
tarzanie w śniegu polegało na odkrywaniu brzydkiej zmarzniętej ziemi....
jazda na sankach wyglądała dość komicznie...
bo jak można jeździć po" białym" piasku....


Tymczasem znienacka od zeszłego tygodnia śniegu jakby więcej przybywało, każdego dnia coraz więcej, coraz bielej, czyściej....

Aż w końcu w sobotę ze zdziwienia przetarłam oczy, bo ukazał mi się przed oczami nieziemski widok za oknem- nasz las ubrany w śnieżnobiałą zmrożoną kołderkę....

W końcu doczekałam się białych drzew, krzewów,ech, ach!
Śniadanko jadłam na stojąco, wyleciałam z domu niczym rakieta, bo miałam wrażenie, że to się zaraz zmieni....

moja ulubiona droga rowerowa...;-)

na tym drzewem najbardziej się rozczuliłam, bo dobiegało z niego stukanie dzięcioła...

cieszyłam się jak dzieciak z tego dnia...chyba warto było,

bo po nim zostały już tylko wspomnienia...

Owszem śnieg dziś jest, zima jest, ale słonka już nie ma... i drzewa szare, posmutniałe....ech....